
De tentoonstelling Gulzige klaarte is het derde deel van de vijfdelige serie rond het oeuvre van kunstenaar Achiel Van Sassenbrouck en belicht het landschapsoeuvre van de schilder (1886-1979) als een polyfonie van elementen: water dat glanst, lucht die opent, aarde die draagt, licht dat spreekt in kleine verschuivingen. Zijn werk uit de jaren 1930 en later – toen hij zich definitief in Hamme vestigde – getuigt van een intense aandacht voor die wisselwerking tussen water, aarde en lucht, en toont aan hoe deze landschappen een vergelijkbare concentratie en intimiteit bezitten, net als de eerder getoonde interieurs en stil-levens. Van Sassenbrouck kijkt niet naar het landschap als buitenwereld, maar als een innerlijke ruimte: contemplatieve constructies waarin elke toets, elke kleurverschuiving een vorm van aandacht en beleving zijn. Het Schelde- en Durmeland als ademende ruimte, waar licht gul is, stilte gelaagd klinkt en het landschap zich ontvouwt
in trage, bijna muzikale nuances. De meerstemmigheid sluit aan bij een bredere lokale traditie waarin ook schrijvers als Emile Verhaeren, Filip De Pillecyn en Anton van Wilderode het landschap beschrijven als een levende, bezielde ruimte. De expositie brengt al deze culturele resonanties subtiel samen, zonder het schilderwerk expliciet te belasten met literair commentaar. De verbinding ontstaat vanzelf, in de manier waarop Van Sassenbrouck het land laat spreken. De titel van de expositie Gulzige klaarte verwijst naar die picturale gevoeligheid en meer specifiek naar de lichtopvatting die zowel absorberend als onthullend werkt. In tegenstelling tot de post-impressionistische traditie van de Dendermondse School en de Wase luministen, waarin licht fluctueert en fragmenteert, hanteert Van Sassenbrouck een gestolde, contemplatieve luminantie die het landschap tot rust en verstilling brengt.
Zoals in de twee vorige edities zijn ook hier een aantal gesprekspartners in dialoog gezet: Rik Annerel en Jan De Zutter voor de eigentijdse visie op het Scheldeland, en Maurits Tilley, Albert Van Hecke en Ghisleen Verdickt als tijdgenoten. En samen vormen zij de essentie van deze expositie dat landschapsschilderkunst niet gaat over het weergeven van een plek, maar over het zichtbaar maken van een wereld die zich voort-durend vormt tussen licht en lucht, tussen water en aarde, tussen kijken en zijn.
Vernissage: zaterdag 19 september om 16 uur
locatie: Oud Moederhuis Koningin Astrid
De tentoonstelling is vrij toegankelijk tot en met zondag 4 oktober,
zaterdag en zondag, telkens van 14 tot 18 uur
Informatie: 0476 28 31 94